Brutus, het paard was al even ontzet
en hij hoopte dat hij door zijn uitzet
de koning attent kon maken
op de zaken die Reinaert deed om zich te vermaken.
“Hij gooide mijn strobalen in het meer,
dat was trouwens niet de eerste keer,
maar toen ik ze wou redden,
viel er niet meer over het leven van mijn veulentjes te wedden.
Hij had ze verslonden met huid en haar,
daarom leg ik hier vanavond bezwaar
tegen alles wat die vos deed.
Want mijn eigen leed
maakt de kracht om te klikken groot, 
tenslotte zijn mijn veulentjes zijn dood.”

Herald, de havik trad hem bij:
“Ook ik werd niet gespaard, net als hij.
Niet dat ik zeg dat jouw verlies minder is,
maar wat die vos mij aandeed was ook niet mis.
Hij heeft mij op een nacht vastgebonden,
Opdat hij mij beter kon verwonden.
Toen trok hij mijn klauwen een voor een uit,
en zeikte vervolgens op de bloedende huid.
De pijn was werkelijk ondraaglijk.
En ook jagen kan ik niet meer,
want ook al strijk ik over mijn prooi neer,
en grijp ik hem nog zo stevig vast ,
niet mijn poten maar mijn klauwen waren voor hem een last.”
“Ach makkers, Reinaert zaaide ook bij mij terreur!”,
zei  Tityrus, de pauw, ‘s  Waaslands grootste charmeur.
“Die mooie lentedag dat ik een dutje deed,
is de dag die ik, dankzij hem, nooit meer vergeet.
Toen ik daar aan het genieten was van de zon
deed die vos het gemeenste wat hij kon.
Hij legde mijn prachtige staart op een steen,
en toen ging er een verschrikkelijke pijn door mij heen.
Maar ik zat in Reinaerts greep gekneld,
en ik werd verder gekweld.
Toen al mijn veren het hadden moeten bekopen,
is hij er als een gek mee weggelopen.
En vrienden, zie mij hier nu staan,
mij is toch wel het ergste leed aangedaan.”

De half geplukte pauw; het paard en de havik zwegen maar zij waren niet de enigen…

Isabo Heirbaut, 5 LMT, Koninklijk Atheneum Sint-Niklaas